Sanat Saray İçin…

Sanat Saray İçin…

En klişe tartışmadır; ‘sanat, sanat için mi; sanat, halk için mi?’. Ülkemizde bu tartışmanın güncellenme vakti geldi de geçiyor. Artık bu coğrafyada sanat, saray için!

Geçtiğimiz hafta bir kısım (!) sanatçılar CHP Genel Başkanı Sayın Kılıçdaroğlu ile bir araya gelip özellikle pandemi döneminde yaşadıkları sıkıntıları dile getirdiler. Hizmet sektörünün Kovid 19’un pençesinden açlığa hızla terkedildiği bu süreçte sanatçıların sorunları dile getirildi. Aylardır seslerini duyurmaya çalışan sanatçılar hizmet sektörünün en önemli halkalarından biri. Süreçte üzülerek okuduğumuz, şahit olduğumuz birçok kötü haberin artık başrolü oldular.

Günlük kazanan ve günlük harcayan sanatçılarımız, ellerindeki enstrümanlarını bir kenara bırakıp mala alıp harç karsaydı da aç mı kalırdı? Sanatlarını icra etmek yerine iktidardan ihale peşinde koşsalardı, akşam eve ekmek götürme kaygısını taşırlar mıydı?

Peki ne istiyor sanatçılar? Hasan Akkiraz’ın konuşması çarpıcı bir sorunu da gözler önüne seriyor. 2002 yılından beri sanat adına yapılan tüm faaliyetleri bizlere ulaştıran platformlardan yaratılan ‘telif hakları’ havuzunda biriken 100 milyon Avro nerede? Toplumun gelişiminde sanatın rolü bu kadar açıkken acaba bu paralar sanatın ve sanatçının desteklenmesinde kullanıldı da toplum mu hissetmedi? Böylesi bir para evine neredeyse bir yıldır ekmek götüremeyen sanatçılar için kullanılmayacaksa ne için kullanılacak ya da kullanıldı?

Çiftçiyi desteklemesi gereken banka, çite çubuğa haciz koyarken toplumsal faydasını tartışmayı bile ar ettiğim bir zat kredi ötelemesini göğsünü gere gere anlatabiliyorsa; 15 Temmuz’da Cumhurbaşkanımızın tek bir sözü ile sokaklara düşen, canını ortaya koyan şehitlerimizin paraları buharlaşıyorsa; sanatçılarımız sadaka değil de alınlarının teri olan haklarından faydalandırılmıyorsa biz neyin reformunu konuşuyoruz? Diploması bile şaibeli eski bir güreşçiye ülkemizin önemli bir bankasının yönetiminde yer verip, gelirine gelir katmak mı reform? Soyadı Kavakçı olup da yedi sülalesi devletin tepe noktalarında görevlendirilen aileler mi reformun örneği olacak?

Tarihte hiçbir değişim, devrim ya da reform sanatçıdan bağımsız değildir. Sanatçı fikri ve vicdanı hür nesillerin hem ateşleyicisi hem de teminatıdır. Toplumsal gelişimde bu kadar önemli role sahip bir kesimi sırf bizim istediklerimizi söylemiyor diye mi açlıkla terbiye ediyoruz? Yazık benim güzel ülkemin yetiştirdiği, bu coğrafyanın kültür neferlerine…

Sanat artık ne sanat için, ne de halk için… Sanat artık saray için…

Didem Temel
Yazdı
31 Ocak 2021