Rehber Öğretmen Nurhan Aleçakır yazdı: Çocuğum ve ben
Bunun için, başkalarını da sevebilmek için önce biraz kendimiz severek başlayalım yeni yıla…
Nurhan Aleçakır - Rehber Öğretmen / Eğitim Uzmanı
Eğer çocuklarıma her an bakmak zorunda olduğum hissiyle yaşarsam, yaşayamam. Hayatta kalırım belki ancak yaşayamam. Ben olamam… Kendimi yenilemek için dinlenmek için onun ihtiyacı olan bakımı ve sevgiyi gösterebilmek için kendime de bakım ve sevgi göstermem gerekir.
O, Tanrının en güzel lütfu, o hediyelerin en güzeli, hamileliğimden itibaren onun için kendime baktım.
Danışan pek çok anne söylüyor bunları. Ve şöyle devam ediyor cümleler; Hamileyken sigara ve alkol kullanmadım, düzenli beslendim, yürüyüşler yaptım. Doğdu, odasını ve odamı düzenledim, yatağımı düzenledim. Hatta yatağım onun yatağı oldu, eşimle ayrı yattık. Onu sevdim, korudum, baktım, besledim yedirdim ve giydirdim hatta herkesten çok yedirmek ve herkesin giydiğinin en iyisi ve en pahalısını giydirmek için çalıştım. Başka anne babalardan öne geçmek için de uğraştım. Bu yarışsa, yarışı ben, -çocuğum- kazanmalıydım. Benim içimde ne ukde varsa ona yaptırdım. Hafta için okul veya ki illa kolej, hafta sonu piyano, bale, futbol, futsal, satranç, tiyatro ne kursu varsa yolladım, ebru yapmak istemiştim olmamıştı ona da yolladım, yeteneği yokmuş ama olsun ben yaptırdım, rahatladım.
Ne için, onun mutluluğu için …Fakat istediğim gibi bir çocuk da olmadı. Hiç memnun değil, her şeyden hemen sıkılıyor, hiçbir şey için sabrı yok hemen olsun istiyor. Ben veya babası şurada acı çeksek, yemekte ne var diye soruyor. Neyi eksik ettik ki? Bizim telefonlarımız eski, ona en yenisini aldık arkadaşlarının içinde küçük düşmesin diye daha taksiti bitmedi tuttu camını kırdı. Ben ne desem anlamıyor hocam bir de sen anlatsan. Siz bu işin uzmanısınız, gerekirse başka yerlere de götürürüz; bizi bir anlasa…
MUTLU OLARAK ÇOCUĞUMUZA MUTLU OLMAYI ÖĞRETEBİLİRİZ
Bu şekilde olmaz diyorum fakat hiçbir şey için geç kalınmış denmez. Mutluluk insanların kendi yaratacağı bir şeydir, dışardan hazır verilemez. Fakat önce kendimizi mutlu etmek ve mutlu hissetmekle başlayabiliriz. Mutlu olarak çocuğumuza mutlu olmayı öğretebiliriz. Kendimiz için uğraşarak onun da kendisini mutlu edecek şeyler için uğraşmasını sağlayabiliriz. Elbette hayatta hataları olacak, düşecek ya da kaybedecek, fakat ona ayağa kalkmasını göstereceğiz. Elbette oda bazen kandırılacak, sevecek ve terk edecek ancak insanca mücadele etmeyi öğrenecek. Gerekirse telefon parasını biriktirecek hatta bana uzman gözüyle sorarsanız telefona ihtiyaç hissetmemeyi deneyimleyecek.
Her şeyin başında ben sakin olacağım. Onun için gerekli koşulları sağladıktan sonra birlikte hayal kuracağım gelecek hakkında. Onun gözüyle bakmaya başlayacağım dünyaya. Dünyaya çocuk gözüyle bakmaya başlayınca belki sadece ona değil, tüm çocuklara da iyi geleceğim. Zaten anne baba olmak tüm çocuklara karşı da yükümlü olduğumuz anlamına gelmez mi? Başkalarından üstün olmak kadar, aşağıda kalmış olanları da yukarı çıkarmak için el uzatmak gerekmez mi? Bunun için, başkalarını da sevebilmek için önce biraz kendimiz severek başlayalım yeni yıla…