NEDEN İNTİHAR EDER İNSAN

Gençlik bunalımda, gazetelerde gençlerin intiharını okudukça yüreğim kaldırmıyor. Gencecik bir insan nasıl bir çözümsüzlüğe ulaşır da çözüm olarak kendini öldürmeyi seçer?

Sürekli bu soru var aklımda, bir hafta içinde dört intihar haberi okuduk, bir de duymadığımız intiharlar da vardır.

İki genç üniversiteli, gelecekte bir umut göremedikleri için dünyadan kendi kararlarıyla gitmeyi seçmişler.

İNTİHAR ETMEK, GELECEĞE DAİR BİR IŞIK GÖREMEDİĞİNDEN, YANLIŞ DÜZENE KARŞI YAPILMIŞ OLAN EN ÇARESİZ EYLEM, BİR VAZGEÇİŞDİR ASLINDA

Bu dünyada beni en çok yaralayan olay, çocukların ve gençlerin umudunu kırmak, gelecek hayallerini karartmak, bu öyle acı ki onlara verdiğimiz zararın farkında dahi değiliz.

Eğitim sistemimiz çok sıkıntılı, Cumhuriyet kurulduğundan beri gerçekten eğitimi millileştiremedik. Hükümetleştirdik, dönme dolap gibi deneme yanılma yoluyla doğruyu bulmaya çalışıyoruz.

Gençler, bu eğitim sisteminin çarklarında heba olup gidiyor.

Ekonomik sorunlar nedeniyle aileler çocuklarını okutmakta zorlanıyor. Gençler üniversiteyi kazandığında bu kez önünde maddi imkânsızlıklar dağ gibi durup yol vermiyor.

Üniversitelerde okuyan gençleri, barınma sorunu bekliyor. Günde iki öğün yemeği dahi bulmakta zorlanıyorlar. Ekmek arası patates ketçapla yaşıyorlar. Cepte para yok ve biz onlardan muhteşem bir gelecek inşa etmelerini bekliyoruz.

Mezun oluyor iş yok!

İş bulsalar az paraya çok çalışma şartları karşısında hayata dair umutlarını yitiriyorlar.

İstanbul’da bir evin kirası asgari ücretle aynı, ne kazanacak da nasıl ev tutacak ve geçinecek bunun bir açıklaması yok.

Tablo öyle karamsar ki, intiharı tek çözüm olarak görmeye başlıyor gençler…

Bu dünyanın adaletsiz ve eşit olmayan yaşam koşullarıyla mücadele etme gereği duymuyor çoğu.

Bu duyguyu hissetmelerine sebep olanlar da bizleriz.

Siyasilerden yöneticilere kadar herkes bu vebalin altında!

Suyun başına geçen, etrafına fayda sağlayıp geri kalanı eziyor.

Sistem, dayın varsa işin var, üzerinden işliyor. Geri kalan, ömür boyu çalışsa da bir şey elde edemeyeceği gerçeğiyle başa çıkmaya çalışıyor.

Gençler, yenidünya düzeninde herkesin yaşamasını sağlayacak kadar desteğin devlet tarafından herkese eşit verilmesini istiyor.

Herkes temel yaşam ihtiyaçlarını karşılayacak kadar devletten destek almalı, fakirliğin dibinde tek başına bırakılmamalı düşüncesi gençler arasında yayılıyor.

Devlet her vatandaşını doğumundan ölümüne dek koruyup kollamakla yükümlüyken, yapılan haksızlıklar, adaletsiz paylaşımlar, eşitlikten uzak yaşantılar sağlıklı bireyin düşünce yapısını bozabiliyor.

Gençlere umut verecek bir düzen kurabilir miyiz bilemiyorum fakat ellerimizin arasından kayıp ölmeyi seçmelerini seyretmenin vebali çok ağır…

Toplumsal olarak bir şey yapamıyorsak da bireysel olarak bir şeyler yapabiliriz ve gençlere vazgeçmemeyi öğretebiliriz.

Herkes etrafına baksın ve bir gençle sohbet etsin, bir yemek ya da bir çay ısmarlasın. Gençler geleceğimiz bizim…

Ölmelerini seyredemeyiz…


YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYINIZ