Erdal Atıcı yazdı: İlhan İrem de anılarımızdan demir alıp gitti

Gençlik yıllarımızın en önemli sanatçılarından biriydi İlhan İrem...

Masumiyetimizi anlatırdı şarkıları...

Saflığı ve aydınlığı çağrıştırırdı yüzü...

"Anlasana", dediği zaman, biz gözümüzü dikerek koskoca bir dünyaya bakardık, anlaşılmak için...

Öyle bir kuşaktık ki, ne annelerimiz, ne babalarımız anlayabilmişti bizi, ne de sevdiklerimiz...

Arnavut kaldırımlarda eskiyen kasabaların, telaşlı sokaklarında, ellerimiz cebimizde briyantinli saçlarımızla anlaşılmayı bekleyen milyonlarca çocuktuk aslında...

O kadar da yalnızdık.

Ve bir o kadar da anlaşılmak isterdik...

Yerlerde sürünen ruhlarımıza rağmen: Ne birini ezmek, ne birini çiğnemek ne de birini kandırmak gelirdi aklımıza.

Yalnızca yazgılarmızaydı isyanımız...

Fakirdik ama çalmak gelmezdi aklımıza...

Ya da birinin ümüğüne çökmek hiç gelmezdi...

Zengin olmak, İyi arabalara binmek geçmezdi içimizden...

Onun şarkısında olduğu gibi "denizlerimiz deniz, yağmurlarımız yağmurdu" bizim.

Biri için ölürüz dedik mi, ölümü göze alırdık en azından...

Biz büyürken kirlendi gerçek...

Biz büyürken kirlendi dünya...

Biz uyurken, uykumuzu kuşattılar yeni dünyanın sahipleri...

Akıllarımızı karıştırıp ellerimizden aldılar denizlerimizi, sahillerimizi, ovalarımızı...

Köylerimizde okullarımızı kapatıp, öğretmenlerimizi çaldılar...

Andımızı yasakladılar, en milliyetçi partiler gölgesinde...

Öz yurdumuzda mülteci yaptılar bizi, haberiniz yok...

Her köşeye bir tarikat, her sokak başına bir medrese açtılar...

Sonra yerle bir edilmiş bir eğitim sisteminde paran varsa okursun, yoksa ucuz insan gücü olursun, denildi çocuklarımıza...

Bu yeni insanlar, bu yeni dünyanın kendine göre kanunlarını koydular, politika bağırmak çağırmak, ezmek anlamına geldi...

Saygıyı, sevgiyi, büyüğü küçüğü unutturdular bize...

İlhan İremlerin dünyası değildi artık bu dünya...

Kendine çekildi bir süredir, kendini gösterecek bir mecrası kalmadı zaten...

Kalemiyle, yazılarıyla durmak istedi "Bu hayasızca akın" karşısında... Bir kahraman savaşçı gibi durdu da...

Her bir yazısına dava açtılar...

Mahkûm ettiler milyar milyar...

Bir süredir yazmıyor, haberini de alamıyorduk...

Ne yazık ki; biraz önce acı haberi sarstı hepimizi...

Birer birer uğurluyoruz, dünyamıza ışık saçan insanları...

Masumiyet çağı sona eriyor; hanımefendiler, beyefendiler...

Liseden kız arkadaşlarımızın hatıra defterlerinde bir fotoğraf daha eksildi.

Biraz daha sarardı gökyüzü...

Oysa, ne kadar çok severdik, yaz mevsimini...

Ne çok dinlerdik derin ve yıldızlı göklerin altında İlhan İrem'i

sanatıyla, kalemiyle, besteleriyle, düşüncesiyle örnekti...

Farkında mısınız?

Bu dünya biraz daha karardı...

Sizin, bizim, hepimizin gençliğinin başı sağ olsun...