Erdal Atıcı Yazdı: Ağla Sevgili Yurdum

"Ağla Sevgili Yurdum", Alan Paton'un kitabının adıdır. 1930'lu yılların Afrikası'nı anlatır. Bir yandan ilkel yaşam, bir yandan da, sömürgeci beyaz adamın acımasızlığı, vahşeti...

Sömürünün farkına vardıkça, birbirleriyle dayanışma gösterdikçe, direndikçe ve hak hukuk tanıdıkça özgürlük yolu açılır önlerine...

Kitabı yıllar önce okumuş, kimi sayfalarda o siyah derili Afrikalıların mücadelesine ağlayarak destek olmuştum. O zamanlar elimden yalnızca ağlamak gelmişti. Ve Irkçılığa karşı olmamı sağlamıştı o kitap!

Kitabın adını hiç unutmadım. Zaman zaman ülkemizde yaşanan acı, trajik olaylara karşı "Ağla Sevgili Yurdum" diye yüksek sesle isyan etmişimdir...

Dün gece Bartın'da meydana gelen patlamanın ilk haberlerinden sonra, gelecek iyi haberleri umutla bekledim. Gece ilerledikçe ve ölüm haberleri arttıkça, maden önündeki bekleyiş, yerini acı çığlıklara ve isyanlara bıraktı...

Acıyı yüreğinde duymuyorsan insan değilsin... diyor ya bir yazar,

Madenin kapısında umutla bekleyen annenin, eşin, arkadaşların, dostların yüreğindeki yangını görmüyorsan, körsün sen!

Ve en önemlisi sorgulamıyorsan...

Neden hep madenciler ölür?

Neden yerin binlerce metre altında ekmek parası bu kadar zor kazanılırken, birileri onların verdiği vergiyi çalar?

Neden, onlara maaşlar kaşıkla verilirken, diğerleri beş altı yerden maaş alır, diyemiyorsan...

O zaman: Ağla Sevgili Yurdum. Hıçkıra hıçkıra ağla. Bak, emekçiler ne kadar kolay ölüyor... Ne kadar ucuz insan hayatı... Ve ne çabuk unutuyoruz olayları...

Ne kolay unuttuk Soma'yı! Ermenek'i, o kınalı saçlı anneyi, yırtık lastik ayakkabılı babayı...

Biz unuttukça, hiç önlem alınmıyor, daha çok ölüyor, emekçiler... Çocuk işçiler, madenciler...

"Ağla Sevgili Yurdum", Ağla sevgili yurttaşlarım...

Gün konfor alanlarımızdan çıkıp, çalışanların, emekçilerin yanında olma günüdür...

Gün "neden madenciler ölür bu ülkede?

Neden işçiler, emekçiler ölür? Çocuklar ölür, sorusunu sorma günüdür...