DİJİTAL HAYATLAR

DİJİTAL HAYATLAR

Covid tüm yaşam şeklimizi sarstı. En şiddetli dönüşüm de eğitimde yaşandı. Okula gidemeyen çocuklar online eğitimlerle ders öğrenmeye çalıştılar.

Teoride her şey çok güzeldi. Sabahtan akşama dek çocukları bilgisayar ya da telefon başında tutuyorduk ve ders aldıklarını düşünüyorduk hepimiz.

Öyle miydi peki?

Bunu anlamanın en iyi yolu kendimiz de bir hafta tıpkı çocuklar gibi online ders alalım ve hafta bittiğinde aldığımız derslerden aklımızda ne kalmış diye kendimize sınav yapalım.

Sonuç, büyük hayal kırıklığı…

Bir eğitimim nedeniyle 9 gün boyunca online derslere katıldım. Dakikalarca yalnızca konuşan öğretmeni hareketsiz izlemek inanılmaz zor oldu. Öğretmenle göz temasımız yok, bir ekrana bakarak neler anlatıldığının notunu almaya ve anlamaya çalışıyorsun. Kapı çalıyor gidip bakıyorsun dikkatin dağılıyor, bir göz ekrandayken diğer yandan iş yapmaya ya da yemek hazırlamaya çalışıyorsun…

En son kendime kızıp böyle eğitim mi olur ya, dedim.

Peki enerjilerinin zirvesinde olan çocuklarımız dakikalarca nasıl oturup ekranı izlesinler?

Bunun ne derece zor olduğunu yaşayarak öğrendim. İnsanlar, ilişkiler kurarak iletişimi sağlar ve o iletişim sayesinde karşılıklı bilgi akışı olur. Ekran üzerinden bilgi alışverişi değil yalnızca yoğun bir bilgi akışı olur ve zaten çocukların da dikkati hemen dağıldığı için o bombardıman tarzındaki bilginin çeyreğini dahi hafızasında tutamaz.

Dijitalleşmiş dünyamızın her şeyi sanallaştırması, biz organik insanlara neler katıyor veya katabiliyor mu sorusunu soran araştıran var mı merak ediyorum.

Televizyonlar; sanal ortamlarda konuştukları sevgililerine kaçan ev hanımlarıyla ve sanal ortamda sevgilisi olduklarını sandığı kadınlarla yazışan erkeklerle dolu.

Sanal ortam, her şeyi başarıyoruz gibi bir inanç katıyor her birimize oysa gerçek hayatta durum çok farklı.

Gerçek hayatta oturup iki kelime konuşamayacak insanlar, dijital dünyalarında birbirlerine Leyla ile Mecnun oluyor.

Nasıl bir hayata doğru evriliyoruz farkında dahi değiliz ancak her şeyi hızlıca yaşamak isteğiyle çılgınca dijitalleşiyoruz.

Tasavvufçular, dünya yaşamını uyku olarak nitelerken şimdi dijitalleşen hayatlarımızla uyku içinde uykuyu yaşıyoruz.

Uyanmak için doğaya dönmek, insanlarla organik iletişimler kurmak ve sevgi dilini yeniden oluşturmak zorundayız yoksa online derslerde ve dijital aşklarda kahramanlaştığımızı zannederken büyük çuvallayacağız.

Semra KOSOVALI
Yazdı
Haziran 2021