BİZDE HİÇ TÜKENMEZ BİR HAYAT VARMIŞ

Kırlara yayılan ilkbahar gibi,
Kalbim durmadan hızla çarpardı,
Göğsümün içinde ateş var gibi,
Başını göğsüme sakla sevgilim, güzel saçlarında dolaşsın elim…
Bu satırları neredeyse hepiniz hatırlar gibi oldunuz, ya da hatırladınız. Evet, bizde bitmez tükenmez bir hayat varmış…
Son bir haftada yaşadıklarımız, aslında hayatımızın ne kadar kıymetli ve keyifli olduğunu ortaya çıkardı. Üç beş gün içinde neredeyse tüm ülke evlerimize hapsolduk. Gıda stokladık. Sokağa çıkmaya bile korkar olduk. Gördüğümüz herkese şüpheli gözüyle bakar olduk. Önce toplantılar iptal edildi. Sonra eğlence yerleri, kafeler kapatıldı, Camilerde cemaatle namaza ara verildi.
…
Daha dün, arkadaşlarla nerede otursak, diye konuşuyorduk. Havaların ısınmasıyla birlikte bir göl kenarında mangala mı gitsek, diye tartışıyorduk. Arabamıza atlayıp istediğimiz yere seyahat ediyor, yol üzerindeki dostları ziyaret ediyorduk. Mehmet amca saatler öncesinden camiye gidiyor, cemaatle hasbihalden sonra evine dönüyordu.
Geçtiğimiz hafta planlamıştık akşam yemeklerini. Tümünü iptal ettik.
Daha dün meyhanelerde yan yana diz dize şarkılar söylüyor, kadeh tokuşturuyorduk. Çocuklarımızı alıp piknik alanlarında özgürce top oynuyorduk. Siyasi farklılıklarımızı bile görmezden gelip, yan yana aynı yolda birlikte yürüyorduk. Sevgilimizin elini hiç bırakmıyor, her fırsatta sarmaş dolaş oluyorduk.
Aslında tüm sıkıntılarına rağmen bizde tükenmez bir hayat varmış. Ve çok kıymetliymiş.
Şimdi daha iyi anlıyoruz,
Yoktan yere Ayşe ablanın kalbini kırmanın yersizliğini,
Makam için hakkını yediğimiz iş arkadaşımızın gözyaşlarını,
Selamı esirgediğimiz komşumuzun bakışlarını,
İş yoğunluğu nedeniyle ötelediğimiz çocuklarımızın duygularını…